Spaans
Zoals we in ons vorig verslag al hadden geschreven loopt John elke morgen zijn ochtendwandeling met de oortjes in van zijn Mp3 speler voor Spaanse les. Hij wil de Spaanse taal enigszins kunnen verstaan en spreken helaas op onze leeftijd valt het niet mee te onthouden, dus is hij aan de zoveelste herhaling bezig met het gevolg dat hij ondertussen een aardig mondje Spaans spreekt, zoals onder anderen: kunt u mij de weg wijzen naar……………………en dus ook weet wat “linksom, rechtsom, kruispunt “en dergelijke in het Spaans is,heel handig allemaal. De volgende zin: jammer maar ik heb nu even geen tijd, is een belangrijke voor iemand die gepensioneerd is en derhalve alle tijd heeft. John kan al aardig Spaanse woorden verstaan/vertalen mits ze maar duidelijk spreken. Ik zou ook de lessen gaan volgen, maar heb zoveel andere dingen te doen die ik eigenlijk leuker vind, waardoor ik alleen datgene leer wat voor mij belangrijk is. Voorbeeld: ik pin altijd en het liefst bij de automaat in een ruimte bij de receptie waar je alleen via een aparte buitendeur in kan komen. Deze deur zit meestal op slot en moet ik buitenom lopen naar de balie van de receptie om te vragen deze voor mij te openen en dat gaat als volgt: uhw, uhw, daarbij zwaaiend met mijn portemonnee of pinpas wijzend naar die bewuste deur. Geluiden en bewegingen die je van apen verwacht maar niet van een beschaafd mens zoals ik. Dit vond ik wel een beetje gênant worden vandaar dat ik heb geleerd om netjes in het Spaans te vragen:” abrir usted por favor la porta a la cajera automatica,” wat betekent”opent u alstublieft de deur naar de pinautomaat.” Ik heb die zin vaak geoefend voor ik hem hardop durfde uit te spreken en kennelijk doe ik dit zo fantastisch, toen de baliemedewerkster mij de keer daarop weer aan zag komen om te pinnen, gelijk de deur opende of zou het zijn dat ze dacht “och nee toch niet weer dat kromme Spaanse gebrabbel”. Ik hou het op de eerste optie.
De Spaanse taal is moeilijk te leren, de Spaanse mens is moeilijk te begrijpen. Neem hun liefde voor honden of het totaal ontbreken ervan. In Spanje leven enorm veel zwerfhonden, het is schrijnend deze magere, haveloze beesten langs de wegen te zien lopen. Gedumpt door hun bazen die waarschijnlijk de zorg niet meer op zich wilden nemen of de beesten hebben hun werk gedaan en daarna afgedankt. Ze worden nogal eens aangereden/doodgereden. Liggen ze midden op de weg, blijven ze daar net zolang tot ze één zijn met het wegdek. Liggen ze er naast, worden ze niet opgeruimd, maar blijven liggen tot ze zijn “opgelost . De Spanjaarden zijn daarentegen wel erg gek met kleine ieniemienie hondjes, hoe kleiner, hoe mooier. Ze lopen ermee te flaneren en krijgen alle aandacht van de omstanders, al die aandacht daar kicken ze op. Helaas als het nieuwtje ervan af is, zie je ze niet meer lopen met hun ieniemienie hondje, sterker nog, je ziet die hondjes nooit meer terug, waar ze gebleven zijn is een raadsel. Hoe kom ik nou eigenlijk op honden en hondenliefde. Wij mochten de afgelopen week op de allermooiste hond van de hele camping passen. Geen ieniemienie hondje, nee een echte, stoere hond, een Tervuerense Herder luisterend naar de naam Buku, spreek uit Boekoe, wel de naam zegt het al. De eigenaren van Buku, Wim en Thea moesten onverwacht naar Nederland vanwege een sterfgeval in de familie, vandaar dat wij in aanmerking kwamen voor oppas. Wij hebben al eens een uurtje of middag mogen oppassen dus Buku en wij kenden elkaar, ook omdat Buku elke dag voorbij loopt om de baas uit te laten, dan stopt hij bij ons hekje om een koekje te bietsen en de baas de tijd te geven een praatje met ons te maken. Voor John was het weer als vanouds om met een hond te wandelen en het was ook wel weer gezellig, maar als jullie nu denken: die zijn om en nemen liefdevol een Spaanse zwerfhond op, niet dus. Zo dit was dan weer een stukje van ons Spaanse leven die we met jullie wilden delen.