Als ik ooit de honderd haal, wat een begin voor dit verslag, met het tempo waarin John en ik nu leven zouden we het op onze slofjes moeten redden. Hoe kom ik op dit begin, allereerst omdat we een boek hebben met die titel, hierin staan interviews van een Amerikaanse journalist die ze had met 100- en meerjarige, wat hun “ geheim” is dat ze die leeftijd hebben bereikt en wat hun plannen nog zijn. Heel interessant omdat diverse 100 jarigen nog actief werkzaam zijn. Ten tweede: er woont al 30 jaar op deze camping een Engels echtpaar. Ik neem aan dat ze na hun pensionering hier naartoe zijn getrokken, hij is 94 jaar en zijn vrouw 99, een opvallend stel. Hij mager enigszins voorover gebogen door zijn krom gegroeide rug, op zijn woeste haardos een baseballpet, een woeste baard, bril met “jampotglaasjes” half op zijn neus, nonchalante kleding en gympen. Zij een kleine slanke dame, altijd netjes gekleed, keurig gekapt en de nagels gelakt. Regelmatig komen ze hier naar het restaurant met de auto, hij rijdt. Hij stapt als eerste uit en houd galant de autodeur voor haar open. Moeizaam stapt zij uit, ze is het laatste jaar niet meer zo goed ter been en enigszins blind geworden. Hij neemt haar bij de hand en loopt voorop om haar te behoeden voor alle oneffenheden op hun weg en zo schuifelen ze getweeën naar het restaurant aan het strand. Eens zag hij ons zitten voor onze tent met een flesje water en riep: drink je water, dat is niet goed, whisky, moet je drinken, pure whisky, daar blijf je gezond bij. Wij hebben zijn advies niet opgevolgd, we willen eerst even afwachten of hij de 100 ooit haalt.
De temperaturen beginnen al aardig op te lopen, ik zit nu in de voortent achter de pc het is 13.05 en de temperatuur binnen is opgelopen tot 37 graden, buiten 31 graden, jullie begrijpen dat ik naast het zwoegen op dit stukje ook zit te zweten als een otter is het gezegde, maar ik heb nog nooit een otter gezien en al helemaal geen zwetende. Het vele water wat ik drink stroomt meteen weer al mijn poriën uit. We zijn al helemaal zomer klaar, alle flappen van de voortent hebben we ook ´s nachts open, met de vitrage ervoor lijkt het of we onder één grote klamboe zitten en als het donker is heeft het iets exotisch, vooral als ook de krekels van zich laten horen.
Het is vreemd dat een katholiek land als Spanje geen Hemelvaart kent. Ze vieren wel Maria Hemelvaart 15 augustus. Afgelopen donderdag hadden ze ook een voor ons totaal onbekend nationale feestdag en naast de regionale feestdagen zijn ze rijkelijk bedeeld met vrije dagen. In Nederland komt men er dan maar bekaaid vanaf en kan me voorstellen dat we 2de Paas-Pinkster-Kerstdagen in stand houden om toch tussendoor nog vrije dagen te kunnen claimen.
Nu de zomer in aantocht is komen ook de Spanjaarden in grote getale naar de camping waardoor we kunnen wennen aan hun levensstijl die iets verschilt met de onze. Ze hebben een ander levensritme, zijn familie mensen en brengen met elkaar hun vrije tijd door. Iedereen wil zijn verhaal vertellen en het liefst allemaal tegelijk zodat ze nogal luidruchtig zijn en in die kakofonie niemand meer hoort wat met zegt, niemand die daarom maalt, de familie is bijeen.