Deel 2,
Het is sinds we uit Nederland vertrokken elke dag stralend weer en het word naarmate we zuidelijker gaan, steeds warmer, we genieten vooral als we horen dat het in Nederland alleen maar regent.
Ondertussen bijgekomen van alle vermoeienissen van het 1ste gedeelte van de reis , begonnen we aan deel 2.We stelden Miep in op tolwegen, zodat we zeker wisten dat we niet via de smokkelroute Spanje zouden bereiken, hoewel met Miep weet je het maar nooit, oké een beetje vertrouwen in onze gids. Zonder noemenswaardige problemen laten we ook San Sebastian achter ons, het enige was dat er een gloednieuwe weg was aangelegd en die kende ze niet, wij ook niet dus volgden we stilzwijgend Miep haar aanwijzingen op. Na San Sebastiaan legden we haar het zwijgen op en trokken ons eigen plan door de borden te volgen waarvan wij vonden dat dit de goedkoopste en snelste route zou zijn. Via internet had ik een camping bij Zaragoza gevonden , maar deze bleek naderhand in de stad zelf te liggen, dat leek ons geen goed plan en schakelden Miep in om ons om Zaragoza te leiden. We zagen een wirwar van wegen met rotondes zonder een voor ons bekende plaats, na de eerste rotonde 3x in de rondte te hebben gereden, gaven we ons helemaal over aan Miep. Ze stelde ons niet teleur, linksom, rechtsom, ze bleef praten en praten tot we Zaragoza achter ons lieten. Wow ze kreeg een 10 met een griffel van ons en steeg in achting, maar ja daarmee hadden we geen overnachtingplaats. We hadden vertrouwen dat we wel een camping tegen zouden komen, maar de weg van Zaragoza naar Vinarós is een N-weg, goed begaanbaar daar niet van, maar dwars door niemandsland, af en toe een plaatsje, maar zo verlaten, stoffig en troosteloos, daar gaat niemand een camping beginnen. Op de weg zelf was zo weinig verkeer dat we dachten alleen op de wereld te zijn en Miep nuffig als ze kan zijn, probeerde ons toch steeds als er een zijweg was ons daarin te laten gaan. We reden maar en reden maar tot ik zei dat word door naar Vinarós, hier wil niemand wonen, tot we een meer zagen. Een gifgroen meer in die woestenij, toen we die bijna voorbij waren, zag ik een bord CAMPING, hier 500 mtr. Linksaf en niet ver van de weg af was een camping, klein maar ook hier weer met zwembad, restaurant, mooi toiletgebouw met douches alles erop en eraan. De staanplaatsen waren afgescheiden met kleine lage hekjes, aangezien er niemand tussen het toiletgebouw en de andere plekken stonden, liepen we de kortste weg richting toilet. Dat gaat 9x van de 10x goed dus jullie begrijpen het al, in het donker viel John languit plat op zijn snufferd, nog de val willen breken met zijn handen. Hij had beide polsen kunnen breken maar hield er “slechts” een pijnlijke linkerhandpalm aan over. In Bias was hij al door zijn rug gegaan nadat hij een blaadje van het tafeltje wilde pakken, wat nog niet over was en nu dus een pijnlijk muisje.
De dag begon weer stralend en we hoefden niet zo vroeg te vertrekken want naar Vinarós was het slechts nog geen 150 km en dus in misschien 2 uurtjes te doen? Ik had wel op de kaart gekeken en gezien dat er 2 collen waren, ach zei John zal wel meevallen. De ene 1259 km en de 2de 1080 km. Ik dacht dat dat de lengte was, nu weet ik beter en weet ik wat een col is en vooral hoe een col rijd over een zeer slechte, smalle weg, die niet in lengte maar in hoogte word uitgedrukt dus 1259 km hoog, die moet je ook weer af. De 2de col van 1080 wist ik beter en ik werd al misselijk bij het idee dat de ellende nog niet voorbij was. De weg omhoog was vrij redelijk, wel erg smal, doch naar beneden, ik wist niet dat ze zulke wegen konden aanleggen, met zulke scherpe haarspeldbochten. Om toch vooral mijn angst niet te laten blijken en ook nog “leuk” wilde zijn,piepte ik: gelukkig aan het eind van de weg wacht ons een overheerlijke zigeunerschnitzel van Spätsel Fritz in Vinarós. We zijn veilig aangekomen, dat wel en op het parkeerterrein van fritzel schnitzel hebben we gezeten voor ons ouwe trouwe campertje eerst eens een koud biertje en wijntje genomen. We zaten heerlijk bij te komen van ons avontuur toen een grote camper met oplegger erachter met auto erop het terrein opreed, een Nederlands kenteken, zo, zo zeiden we die heeft zeker de lotto gewonnen. De bestuurder knipperde met zijn lichten, oh dan moet het een bekende van ons zijn en jawel Klaas en Annie mede overwinteraars van camping La Manga, we kenden ze wel maar niet hun camper. Het werd een gezellig weerzien maar het eten werd een deceptie, geen zigeunerschnitzel. Ik had de kaart bekeken en John zei, ik hoef niet te kijken, je weet het wel, ja. Komt ze na een tijdje met 2 borden pasta aanzetten, dit hebben we niet besteld, terug. De eigenaresse kwam met de kaart en vroeg aan te wijzen welk nummer en ja hoor daar kwamen weer 2 borden met……… getsie dit is een vette varkensgebrat. Ik tegen John pak de kaart er eens bij,ik ben toch niet gek, wel dus ik zag zigeunersaus staan en niet verder gekeken, eigen schuld, hebben we daarvoor over 2 collen gereden?
De laatste reisdag, we zwaaien Klaas en Annie uit die een uur eerder vertrokken en die wij vele uren later bij het beklimmen van een berg vrolijk voorbij tuften met ons campertje. Hun turbo deed het niet meer en als slakken kropen ze over de weg omhoog. Het was 3 uur toen we ingecheckt en uitgeput door de hitte op ons perceel zaten uit te blazen, blij dat we veilig en wel de reis hadden doorstaan en dat ons oh zo zwaar beladen campertje ons op deze plek had gebracht. Ook John verdient een groot compliment want die heeft al die kilometers gereden en dat viel niet altijd mee met een angsthaas naast zich.
Lieve mensen dit was ons reisverslag, dank voor jullie aandacht dat jullie het lange verhaal hebben gelezen, dit verhaal was 2867 km lang. We houden jullie op de hoogte van ons wel en wee hier op de camping.