Hallo lieve mensen, ik had een mooi verslag geschreven over onze reis maar al het werk is voor niets geweest, bij het verzenden blijkt er iets niet goed gegaan te zijn en is het verslag verdwenen. Nu ga ik het in word typen, opslaan en daarna trachten te verzenden.
Allereerst willen we jullie bedanken voor alle reacties op onze verslagen, we vinden het leuk dat jullie met ons meereizen. We zijn zaterdag 21 augustus vertrokken nadat Tino, Janneke, Koen en Mara hun caravan in onze garage hadden gestald, deze staat de komende maand toch leeg terwijl de huur word doorbetaald dus als echte Hollanders vinden we dat “zonde”. De reis naar Luxemburg, camping “de Fuusekaul” ging voorspoedig, zonder files en Miep onze navigator loodste ons prima door Luik heen. Als de hele reis naar la Manga zo voorspoedig gaat word dit een kort verhaal.
De volgende dag naar Semur en Auxois, “appeltje eitje” hoewel ik even dacht dat Miep ons vertrouwen schond door ons van de snelweg af te sturen en een landweg op liet rijden, maar deze kwam perfect uit op onze plaats van bestemming de camperplaats bij het sportcomplex. John viel met zijn neus in de boter, er was een voetbalwedstrijd gaande, hoewel niet op hoog niveau maar ze speelden met passie. De verliezende partij vertok met hangende schouders snel richting huiswaarts, terwijl de winnaars een klein feestje vierden en later luidruchtig de aftocht bliezen.
Met alweer mooi weer, vertrokken we de dag daarna richting Poitiers, Miep zodanig ingesteld de tolwegen te vermijden en dat deed ze, maar ook de route nationaal liet ze links liggen en via allerlei onbekende wegen liet ze ons de binnenlanden van Frankrijk zien met troosteloze uitgestorven dorpjes. Nadat we ruim een uur onderweg waren en Miep begon te haperen, omdat ze zelf niet meer wist waar we waren vond ik het genoeg en vroeg John te stoppen omdat de kaart op mijn schoot ook geen soelaas bood en er een uitgebreidere kaart aan te pas moest komen, maar Miep hervatte zich en begon weer tegen ons te praten, dus volgden we haar weer trouw. Na het zoveelste verlaten dorp en beroerde wegen was ik het echt zat en vonden we dat haar kans verkeken was. Op de uitgebreide kaart zagen we dat we na anderhalf uur rijden weinig waren opgeschoten en met deze voortgang zouden we voor donker zeker niet Poitiers bereiken. We stelden Miep in op tolwegen,na een tijd liet ze het aanwijsbord Orleans peage aan ons voorbijgaan, maar toen we op de borden Parijs zagen en de kilometers daarnaar toe minder werden tot 145 km. Grepen we in, dit kan nooit goed zijn. Bij het eerstvolgende tankstation eraf, dit was er één met rotondes, lang leve rotondes, dus konden we na tanken de snelweg terug pakken met Parijs achter ons en Poitiers vele kilometers voor ons. Zonder verdere problemen kwamen we bij de camping “de Futurist”, een mooie camping, niet groot maar met zwembad, een restaurant, een visvijver, aardige baliemedewerkers en een schaduwrijke plek, dat hadden we wel nodig, want de temperaturen stijgen alleen maar. De kaarten voor het themapark konden we bij de receptie van de camping kopen en op de vraag van senior? Hu hè, ja John, hij kreeg 3 euro korting, hoe voordelig kan het leven van een 65jarige zijn. Het is 10 minuten rijden naar het themapark en het parkeergedeelte is zo enorm groot, hoe groot moet dat park dan wel niet zijn, groot dus. Er is zoveel te zien en te doen, voor elk wat wils, een echte aanrader ook zeker voor mensen met kinderen, alleen zou je dan een 2 daags arrangement kunnen nemen. Heel veel doe dingen en een cyberboulevard voor kids, heel veel cinema´s met 3D en zelfs 4D voorstellingen, teveel om op te noemen. John en ik beperkten ons tot de magic show, een reis door Louisiana voor de orkaan Katharina, tijdens en na…………dan word je stil als je als het ware middenin de chaos zit die de orkaan heeft achtergelaten. We zaten middenin een achtervolging die dwars door een boerenschuur ging, over bergweggetjes etc. We zaten midden in de oceaan tussen de walvissen, omdat de stoelen op het glas geplaatst waren, zaten we ook echt tussen al die dieren. Er was nog veel meer te zien maar het werd later op de middag en drukker, de wachttijden voor diverse cinema´s gaven al 1 ½ aan en dat vonden we te gortig worden. We hadden genoten en het was mooi geweest.
Bias, naar de camping waar Ludwig, Tanja en de kids vakantie houden, we lieten Miep de weg zoeken via de tolwegen om vervolgens haar het zwijgen op te leggen en ons eigen plan te trekken, route nationaal. Bij Bordeaux mocht ze weer praten om ons daar omheen te loodsen, hoewel we zelf ook wel weten dat we richting Bayonne moeten, maar we wilden Miep niet helemaal het zwijgen op leggen. Er doemen weer wegwijzers op oa. Bayonne maar Miep zwijgt in alle talen en wij volgen zwijgend Miep, misschien heeft ze een betere weg, misschien?? tot ik op de display keek en zag dat ze zeker 93 km lang niet meer tegen ons zou praten. Ik keek op de kaart en naar de display, dit gaat niet goed zei ik tegen John, we rijden op de weg richting Toulouse en dus totaal verkeerd, de eerstvolgende afslag eraf en vlug. Het toeval wilde dat we daar een Lidl zagen,omdat we toch inkopen moesten doen en het waarschijnlijk heel lekker koel in die winkel zou zijn, want ondertussen dreven we in de camper van het zweet, daarbij afkoelen zou ons goed doen, Miep had me tot het kookpunt gebracht met haar nukken en grillen. Bij het opnieuw instellen van Miep bleek er nog een Bias te zijn in de richting Toulouse. Eindelijk komen we afgemat bij de camping en konden we een plekje zoeken op hetzelfde veld waar Lud, Tanja en de kids staan. Na diverse rondjes te hebben gereden over die camping omdat de nummering, voor ons,niet logisch stond, hadden we ons plekje gevonden, maar ook hier was de logica ver te zoeken. Was ik al uitgestapt om met de plattegrond in mijn hand John met veel bombarie op de plek te wijzen, ik zie het toch, schetterde ik over de camping, ben ik dan gek, bleek ook nu een twistpunt op te doemen, voor de paaltjes of erachter, de kids waren er niet om dit op te lossen dus na donder en bliksem, stond de camper boem en niet verder. Ik liep weg, maar ja vluchten kan niet meer, de camping bleek niet groot en omheind. Niet al te lang daarna kwamen de kids en gelukkig begreep Tanja als vrouwen onder elkaar wat ik voelde, wat een troost.
Laat ik me verder beperken op onze reis, we bleven 5 dagen hier staan, uitrusten en opladen voor de volgende reisdagen.